Papa, 1 jaar later

image-2017-11-04

Lieve papa,

Het is vandaag 4 november. Jouw sterfdag was iets meer dan twee weken geleden, op 14 oktober. Toen was het alweer een jaar geleden dat je in het niets verdween, naar een plek die wij niet kennen en waar wij niet bij kunnen. En ik kan je vertellen, dat heeft echt nog LANG geen plekje gekregen.

Ik schrijf dit stuk veel later dan de bedoeling was. De ‘1 jaar later’ versie moest en zou de meest bijzondere worden die ik tot nu toe schreef. Maar ik kon de woorden niet vinden.

Want wat moet je nou eigenlijk zeggen als je vader al een jaar niet meer bij je is? Welke woorden moet ik daarvoor gebruiken? Hoe kan ik in godsnaam beschrijven hoe het voelt om iemand zoals jou te verliezen? En hoe kan ik jou nou bijpraten over wat we in een jaar alweer allemaal hebben meegemaakt?

Terwijl ik dit schrijf, ben ik net terug uit Taiwan. Een land waar jij vaak bent geweest. Je had het vast mooi gevonden dat ik het nu ook gezien heb. Kon ik mijn verhalen en foto’s maar met je delen, zoals ik dat na elke vakantie deed. In Taiwan heb ik duizenden en duizenden mensen voorbij zien komen, elke dag zag ik oneindig veel gezichten. Maar ik zocht en dacht alleen maar naar en aan jou. Jij was de enige die ik aan het einde van de dag wilde bellen om te vertellen wat ik allemaal gedaan had. De enige die ik wilde appen en FaceTimen. De enige aan wie ik dacht als we in de taxi door de stad reden en in de rij moesten aansluiten bij een of ander populair restaurant (jij was linea recta omgekeerd, want wachten was niet echt jouw ding). Jij was de enige die ik voor me zag als ik daar door de straten liep. De enige die er op zulke momenten toe doet. En ook de enige die ik niet meer kan bereiken. Er zat niet ‘slechts’ een oceaan of wat tussen ons in. Nee, de afstand tussen ons is definitief onoverbrugbaar geworden.

Soms wil ik je een appje sturen. Dan denk ik: ik doe het gewoon, ik zie wel of er iets terugkomt. Ik zou zo graag nog even contact met je maken, een teken van je willen krijgen. De leegte die je hebt achtergelaten maakt me helemaal gek en is soms ondraaglijk. Hoe kan het toch dat jij er niet meer bent? Waarom moest dit gebeuren? Waarom moest je verdwijnen terwijl het leven nog helemaal niet af was? Er nog zoveel dingen gedaan en gezegd moesten worden? We nog lang niet uitgepraat waren? We nu zoveel van elkaar gaan mislopen? Zoveel vragen, zoveel ongeloof. En de stompen in mijn buik lijken alleen maar pijnlijker te worden.

Ik hoop dat het goed met je gaat daarboven. Dat je op een fijne plek bent en af en toe naar beneden kijkt. En dat je dan stiekem moet lachen als je ons ziet worstelen. Als ik bijvoorbeeld vloekend voor de tv Ajax zit te kijken of Lieke haar sleutels weer eens niet kan vinden. En ik hoop dat het je dan niet meer te veel pijn doet dat je niet meer bij ons kunt zijn. Die pijn hebben wij al, jij mag dat er niet ook nog bij hebben. Pap, ik ga maar weer verder. Hoe, dat weet ik nog steeds niet precies. Ze zeggen altijd: ‘hou je vast een de herinneringen’, maar ik vind de herinneringen voorlopig alleen nog maar heel veel pijn doen. Ik kan er nog niet zoveel mee. Wel weet ik zeker dat jij in mij voortleeft, nu en voor altijd. En ik blijf het vragen hoor: laat iets weten als je er bent he? Al is het maar voor 1 seconde.

Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *