Papa, 11 maanden later

sunset-433626_640

Lieve papa,

De afgelopen dagen heb ik heel sterk de behoefte om je te knuffelen. Ik heb tot nu toe nog niet eerder zo sterk dat fysieke gevoel gehad. Ik heb zelfs je rouwkaart op m’n nachtkastje gezet, omdat ik op de een of andere manier denk dat je dan dichter bij me ben. Een rouwkaart, kun je nagaan. Voor de tweede keer sinds jouw overlijden heb ik over je gedroomd. En daarin hebben we wel tien minuten staan knuffelen.

Het heeft er misschien mee te maken dat we gisteren afscheid hebben genomen van een goede vriend van jou. Ook hij werd getroffen door longkanker en was er binnen drie weken niet meer. Hij was er ook op jouw afscheidsdienst, ik heb zelfs een sigaretje met hem staan roken. Hij had praatjes voor tien, vooral over jou. En bijna precies 11 maanden na jouw dood, is hij ook naar de andere kant vertrokken.

Je naam is een paar keer gevallen vandaag. Zijn nabestaanden hopen dat ie met jou een biertje zit te drinken en over meubels zit te kletsen. Ik hoop het ook. Wat zou dat toch mooi zijn. En wat een lol zouden jullie hebben. Zoveel lol waarschijnlijk, dat jullie ook even niet meer met ons bezig zijn.

Want pap, ik heb eerder dan wel uitgesproken dat ik hoop dat je ons nog kunt zien, zodat je weet dat wij ons er op de een of andere manier wel doorheen slaan. Maar aan de andere kant, hoe moeilijk moet dat voor jou zijn? We zijn bijna een jaar verder. Wij zijn, weliswaar met een loodzware rugzak vol verdriet, verder gegaan met ons leven. We zijn weer uit eten gegaan, we hebben weer gelachen, je kleindochters zijn naar een volgende klas gegaan, ik heb nieuw werk gekregen, je broer heeft internationale successen behaald met zijn bedrijf en heeft zelfs het nationale nieuws gehaald. En jij bent daar niet bij. Ik kan het niet met je over mijn dag hebben. Je kunt niet met glunderende ogen naar het rapport van Mackenzi kijken. Je kunt niet samen proosten met je broer. Nee, jij bent ergens anders. Misschien is het wel heel vredig daar en zie je inderdaad de mensen weer die belangrijk voor je zijn. Het is het enige wat ik kan en wil hopen, voor jou. Ik zal ondertussen de rest van m’n leven blijven wachten op een knuffel. Hopelijk wacht jij lang genoeg om mij die ooit weer te geven, daarboven.

 

Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *