Voetbalpraat: Nederland was alles wat je niet wilt zien in voetbal

with Geen reacties

Ondanks de 3-1 en de lauwe goedpratende woorden van Dickie Advocaat, heb ik een heel naar gevoel overgehouden aan de wedstrijd van gisteren. Ik ervoer eigenlijk alles wat je als supporter niet wilt ervaren: meer dan 90 minuten lang frustratie. Vechten tegen de bierkaai.

Het begon nog goed: ik zag dat het stadion nog best wel vol liep (hulde aan jullie!), dat Tete op rechts stond (en Veltman dus eindelijk een keer op die bank zat waar ik hem al zo lang wil hebben) en het Nederlands elftal al in de 7e minuut scoorde. Belangrijk, want alleen een goed doelsaldo (en dan bedoel ik echt goed) kan Oranje nog redden. Ik dacht toen nog even dat alles op alles zou worden gezet om een doelpuntje of 6 te maken. Goh, viel dat even tegen.

Nadat Bulgarije vlak na de 1-0 van Nederland op de paal kopte, ging het op en buiten het veld van kwaad tot erger. Geen speler liep meer waar ‘ie moest lopen, er werd alleen maar achteruit gevoetbald, Cillessen wachtte keer op keer gevaarlijk lang met zijn uittrap, Janssen was wederom slappe hap en er kwam niks meer in de buurt van wat ook maar enigszins op een doelpunt leek. Enige lichtpuntjes waren Pröpper en met name Blind, waarbij in elk geval nog een beetje vuur zag.

Terwijl Bulgarije al twee keer had gewisseld, besloot Dickie in de rust nog niet in te grijpen. Geen spits erbij, geen aanvallende middenvelder. Nederland scoorde weliswaar maar kreeg meteen daarna de 2-1 om te horen. Doelsaldo: +1, verwaarloosbaar dus. ‘Die wissels komen zo wel’, dacht ik nog. Maar er liep maar niemand warm en Dost zat achter Dickie nog steeds met z’n armen over elkaar op zijn stoel. De 70e minuut kroop voorbij en vervolgens de 80e. Nog steeds geen wissel. Geen wissel! Ik kan me de laatste wedstrijd niet herinneren dat een trainer tot in de 80e minuut niet wisselde. Je wisselt toch minimaal wel een keer? Al is het om te voorkomen dat spelers die op hun laatste tenen lopen dure slordigheidsfouten gaan maken. ‘Nederland gaat wisselen’, hoor ik Jeroen Grueter zeggen. Het was al lang mosterd na de maaltijd, het was de 86e (!) minuut, maar vervolgens haalt Dickie Pröpper eruit. Pröpper! Die net daarvoor zijn tweede van de avond had gemaakt. Het zal toch geen publiekswissel zijn? Dickie? Je gaat in zo’n wedstrijd, waar een 3-1 overwinning gewoon niet goed genoeg is, toch geen publiekswissel geven? Te zien aan de grote glimlach bij zowel Pröpper als Dickie was het dat wel. Unglaublich.

Het bleef bij de magere 3-1 terwijl Zweden inmiddels met 4-0 voor was gekomen tegen Wit-Rusland. Ineens zie ik Robben alleen het publiek bedanken. Alleen? Huh, waar is de rest? Hij klaagde vervolgens voor de camera over zijn medespelers en het feit dat zij niet eens de moeite namen om het publiek te bedanken. Was ik het mee eens, maar zo’n openlijke afvalling vind ik nooit een goed teken.

Mijn tenen gingen vervolgens helemaal krom staan toen er eerst een belachelijk semi-stoer filmpje van Ruud Gullit, gemaakt vanuit de kleedkamer, werd getoond – ‘3-1 victory’, met een vuist erbij. Bleh – en vervolgens Dickie op een nogal geïrriteerde manier zei dat we een 3-1 overwinning tegen Bulgarije nu ineens niet meer genoeg vinden. Nee, Dickie, niet als deelname aan het WK afhangt van het doelsaldo en jij NIKS hebt gedaan om het aanvallend sterker te maken in het veld. Sterker nog, hij vond Janssen wel goed spelen en zag in het hele team beleving. En dat terwijl ik zo’n beetje de meest gefrustreerde avond ooit had beleefd. Was ik nou echt de enige?  Een blik op Twitter liet al gauw zien dat ik zeker niet de enige was. Kortom, bij Oranje wordt alle tegenovergestelde dingen gedaan die Nederland wil. Structureel. Vergeet het WK maar, dan kunnen we Dickie daarna hopelijk ook snel vergeten.

Leave a Reply