Papa, 10 maanden later

with Geen reacties

Lieve papa,

Afgelopen maand, kort nadat we terugkwamen uit Frankrijk, heb ik het voor m’n gevoel moeilijker gehad dan ooit. Ik bereikte een dieptepunt op een zondagavond. Ik wist gewoon niet meer hoe ik ermee om moest gaan dat ik jou nooit meer ga zien en het vloog me letterlijk naar de keel.

Ik mis je zo ontzettend, het is gewoon bijna niet uit te leggen. Als ik het gevoel van dat missen zou moeten omschrijven, dan is het iets wat echt letterlik tot in je diepste vezel doordringt. Je voelt een onverklaarbare stekende pijn tot in je binnenste. Een pijn die je hele persoon uit het veld doet slaan.

Ik heb nooit écht geweten hoe dit zou voelen. In mijn omgeving heb ik van nabij mensen gezien die hun ouders verloren, of iemand anders die heel dicht bij ze stond. Natuurlijk heb ik het altijd vreselijk voor hen gevonden. Ik heb er heel veel over nagedacht hoeveel verdriet ze zouden hebben. Maar ik heb me nooit écht gerealiseerd hoe het voelt om iemand te verliezen die zo’n groot deel van je leven uitmaakte.

Rouw is zoveel meer dan verdriet hebben, het is zoveel meer dan af en toe in een huilbui belanden. Rouwen over iemand die je zo aan het hart gaat, is pijn. Pure pijn. Je gaat nadenken over het leven, alles is aan het wankelen gebracht. Ik vraag me nog steeds wel eens af hoe we verder moeten. Er zijn zoveel momenten dat ik jou nog even in wil schakelen. Natuurlijk voor je praktische hulp, maar ook vooral om je weer even te horen en te zien. Ik zou er letterlijk al mijn bezittingen voor over hebben om gewoon nog iets tegen je te kunnen zeggen. Om je nog even heel snel een knuffel te geven of je stem of je lach te horen.

Man, het gaat zo diep. Soms kan ik best begrijpen dat mensen hieraan onderdoor gaan. Maar ja, het is inmiddels ‘al’ bijna een jaar geleden dat jij overleed. Ik mag nog wel verdriet hebben maar eraan onderdoor gaan? Nee, dat zouden mensen vast maar aanstelleritis vinden. Toch? Daarom huil ik liever in mijn eentje. Dan huil ik zoals ik niet veel vaker in mijn leven heb gedaan. Want ik heb nog nooit zo’n intense pijn gevoeld als nu. Jouw leven was te kort en ons leven met elkaar daardoor niet volmaakt. Ik had je nog zo graag 20 jaar gegund. Zo graag.

Liefs

Leave a Reply