Papa, 8 maanden later

with Geen reacties

Lieve papa,

Er is momenteel een reclame op tv van Jumbo. Weet je nog die met dat gelukkige gezinnetje? Ze zingen nu met z’n allen: ‘Oh wat is het leven fijn als de zon schijnt’ terwijl ze gezellig aan het barbecuen zijn en aan de rosé zitten. Nou, ik kan je vertellen dat de zon voor ons voor geen meter helpt.

Ik voel de zon wel en zie hem ook maar er blijft een soort deken van wolken om me heen hangen. Klinkt jou vast iets te zweverig maar zo voelt het echt. Het leven zonder jou is bewolkt en zoveel minder leuk. Het voelt leeg. Als dit over 20 jaar was gebeurd, dan was ik er meer op voorbereid geweest, op een leven zonder vader in mijn nabijheid. Dan was jij 87 en was je misschien gewoon doodgegaan vanwege ouderdom. Dan zou ik inmiddels alweer 50 zijn; dat is een acceptabele leeftijd om er alleen voor te staan. Dan had ik ook nog 20 jaar herinneringen met je kunnen maken en hadden we nog 20 jaar lang het leven kunnen vieren.

Nu voelt het nog alsof er niks meer te vieren valt. Alsof er nooit meer iets te vieren zal zijn. Zullen we ooit nog een tuinfeestje geven? Zo’n feestje waar jij zo van hield; met familie en vrienden om je heen, goed eten en veel drinken. Feestjes waarin we kletsten tot in de kleine uurtjes en soms misschien een beetje dronken naar bed gingen? Zullen we ooit nog onder een partytent staan en slingers ophangen? Ik zie het niet gebeuren.

Wat bracht jij toch veel vreugde in ons leven; ik vond het al een feest om met je te kletsen over niks. Gewoon bij elkaar zitten, even een praatje maken. Hoe is het toch mogelijk dat dit niet meer zal kunnen? Morgen niet, over een week niet, volgend jaar niet, over 10 jaar niet, niet tot je verrimpeld en kreupel bent. Ook al schijnt de zon; hoe kan het leven toch ooit weer fijn zijn?

Liefs

Leave a Reply