Papa, 7 maanden later

with 1 reactie

Lieve papa,

Deze maand schrijf ik niet op de 14e maar iets later. Ik denk dat ik even de Europa League finale wilde afwachten. Ja, ik weet het, ik heb het steeds weer over voetbal maar dat zijn de momenten dat ik nog zo hoop dat jij ergens meekijkt.

Gisteren was het dus zover; Ajax in de finale van de Europa League. Ik was niet in Stockholm of in Amsterdam, maar gewoon thuis. Voor de buis. Met de hele familie.
Hoewel Ajax heel verdiend verloor, ben ik er eigenlijk nog een beetje ziek van. Niet vanwege de misgelopen prijs maar vanwege jou en jouw nagedachtenis. Toen Feyenoord een paar weken geleden de een na laatste wedstrijd van het seizoen verloor en zodoende nog geen kampioen werd, praatte ik mezelf aan dat jij daaraan mee had geholpen. Samen met Johan Cruijf ofzo. Om het spannend te houden. Toen de Rotterdammers op 14 mei alsnog kampioen werden, maakte ik ervan dat jij die club ook een prijs gunde. Dat heb je namelijk altijd al gezegd. Daarom had je de Europa League voor Ajax bewaard.

Gister in de rust (Ajax 1-0 achter) heb ik naar je gesproken. ‘Pap, je kijkt wel mee toch? Kun je er niet even iets aan doen? Iets over dat veld wapperen ofzo?’ Maar ze verloren. Ik staarde daarna voor me uit. Ik herkende wat er kwam: een steek in m’n buik, een opkomende traan, die steeds weer terugkerende brok in m’n keel. Ik voelde me leeg: je zal me dus waarschijnlijk toch niet gehoord hebben in de rust.
Het toont maar weer eens aan hoe moeilijk ik het vind om te accepteren dat je niet meer om me heen bent. Dat we niet samen konden balen toen die 2-0 erin viel. En daarna als troost elkaar nog een borrel in konden inschenken.

Vandaag is ook zo’n dag: het is Hemelvaart en heel warm buiten. We zijn dus al de hele dag in de tuin aan het rondbanjeren, de kleinkids in het zwembad. Ik zat net even met m’n ogen dicht op een stoel en hoop dan nog steeds, ook al is het ‘al’ 7 maanden geleden, dat jij op je vaste plekje op de loungebank zit. Of ligt, die kans zou groter zijn. Maar de plek blijft leeg. De vogeltjes fluiten, Mackenzi springt nog een keer in het water, een van je karpers spartelt. Maar jouw stem is nergens. Je aanwezigheid ook niet. Ik ga dus maar weer verder met m’n dag. Weer een dag van de vele dagen zonder jou die nog gaan volgen.

Was je nog maar hier…

Liefs

One Response

  1. roelie van.cuijlenborg
    | Beantwoorden

    jeetje een brok in de keel en kippenvel. ik voel je pijn en het gemis en zo herkenbaar. het gemis gaat nooit over. de pijn wordt minder en de heririnneringen blijven. voor altijd in je hart. zondag jullue eerste vaderdag zonder …ook zo raar….
    heel veel sterkte en een dikke knuffel

Leave a Reply