Voetbalnapraat: Schalke 04-Ajax

with Geen reacties

Ik geloof niet dat ik het ooit zo leuk heb gevonden om over Ajax na te praten als vandaag. Ajax heeft het gewoon voor elkaar gekregen om de halve finale van de Europa League te bereiken. Iets wat in 20 jaar al niet is gebeurd. Het was met hakken over de sloot, maar het is gelukt.

Daar waar Ajax vorige week Schalke van de mat speelde in de Arena, gebeurde nu het omgekeerde. Schalke bleef druk zetten en, zo bleek maar weer, dat is nog steeds iets waar mijn cluppie niet goed mee om kan gaan. Als ze zelf niet kunnen voetballen, komen ze regelmatig in de problemen. Toch schrok ik er niet van; ik had niet anders verwacht dan dat de wedstrijd zo zou gaan lopen. Schalke moest wel en bovendien is een uitwedstrijd altijd moeilijker. Toch stond het in de rust nog 0-0, wat best prima was eigenlijk. Nog 45 minuten volhouden en we zouden door zijn.

Maar daar dacht Schalke anders over. In een tijdsbestek van 5 minuten stond het ineens 2-0 en was de stand gelijk getrokken na de 2-0 voor Ajax in Amsterdam. Nog steeds had ik de hoop niet opgegeven. Er waren spaarzame momenten waarop je zag dat áls Ajax eenmaal aan voetballen toekwam, het veel beter was dan Schalke. En dat ene doelpunt zou genoeg zijn.
Maar Joel Veltman, de man waar ik al drie jaar op loop te zeiken, boorde mijn hoop de grond in. Hij pakte een domme tweede gele kaart (ja, misschien makkelijk gegeven maar je moet iemand niet zo ongecontroleerd wegbeuken als je al geel hebt) en kon naar de kleedkamer.
Wonderwel bleef het tot de 90e minuut 2-0 en dus kwam er een verlenging. Mijn moeder was inmiddels naast me op de bank in slaap gevallen en ik ben op mijn telefoon gaan Facebooken. Ik had eigenlijk helemaal geen zin meer om te kijken, geloofde er niet meer in nu ze met 10 man over waren. Ik hoorde vervolgens ergens vaag op de achtergrond de commentator zeggen dat Schalke de 3-0 maakte, terwijl ik naar een of ander videorecept van Tasty aan het kijken was.

Ergens in de loop van de verlenging werd mams weer wakker. En dan is ze ook ineens goed wakker, hè. ‘Naar links, naar links!!’ ‘Jezus Ajax, kom op nou!!’ Schelden dat ze deed. En ik zei maar: ‘Mam, maak je niet druk, ze liggen eruit. Boeien. Kwartfinale is een prima prestatie.’ De scheids strooide ondertussen met gele kaarten. En toen ineens was ie daar. Die gekke Viergever, onze ‘onopvallende’ rots in de branding. 3-1. Dat doelpunt zou genoeg zijn. Nog een minuut of 9 op de klok. Te lang, dacht ik nog. We zijn maar met 10 man, iedereen is kapot. Het hele veld ligt open en het is maar hopen dat de bal zoveel mogelijk bij Ajax blijft. Of ergens op de tribune, ook goed. Ik zit m’n adem in te houden maar dan geeft Younes lucht. Hij staat ineens voor de keeper van Schalke, kapt naar binnen (uiteraard) maar schiet vervolgens heel mooi binnen. 3-2. Met nog 30 seconden te gaan. Ik ben ineens weer helemaal bij, lul de oren van m’n moeders hoofd, heb m’n telefoon in de hoek van de bank gesmeten. Het is echt zo: Ajax staat in de halve finale van de Europa League. Wat jammer dat papa (en Johan Cruijf trouwens ook) dit niet meer mogen meemaken. Of zouden ze van boven de Veltins-Arena stiekem hebben mee genoten?

Leave a Reply