Papa, een half jaar later

with 2 reacties

Lieve papa,

Ik schrijf dit stuk net na de wedstrijd Ajax-Schalke 04. Het was de eerste Europese kwartfinale van ons cluppie sinds 14 jaar. En ze hebben nog met 2-0 gewonnen ook. Je gelooft het vast niet, maar het is echt zo. Ik wilde je bijna een high five geven toen het tweede doelpunt viel. Maar dat kon niet. Zoals dat al 6 maanden niet kan.

Ik vraag me af hoe vaak ik inmiddels heb gedacht: ‘dat moet ik even aan papa laten zien’. Dat gevoel, dat ik ik iets met je wil delen, gaat ook nu nog gewoon door. Onze band was zo sterk dat het volledig vanzelfsprekend was dat ik dingen met je kon delen, hoe groot of hoe klein ook.

Het is al 6 maanden geleden dat je daar lag. In dat bed aan het raam in de woonkamer, starend naar een foto aan de muur van Mackenzi en Bailey. Dagen achter elkaar. Het leven liep uit je weg, dat zagen we heus wel. Maar tot op het laatste moment, tot iets over half 2 ’s middags op 14 oktober, geloofde ik niet dat jouw leven echt zou stoppen. Dat je zou stoppen met ademen en je hart ermee ophield. Ik zag met m’n eigen ogen gebeuren dat je niet meer bewoog. Dat alle kleur uit je gezicht verdween en je ineens geen geluid meer maakte. Ik denk nog vaak aan dat moment terug. En zelfs nu, 6 maanden later, kan ik moeilijk¬† bevatten dat dat echt is gebeurd.

Want pap, als er iemand is die ALTIJD kleur in mijn leven bracht, dan was jij het wel. Jij stond voor mij symbool voor hoe leven moet zijn en je was er gewoon. Altijd en overal en ook nog in opperbeste stemming en vol met verhalen. Ik mis die momenten die zo vanzelfsprekend waren. Het wijntje op vrijdag, de dagjes Ajax op zondag, jou met de kleinkinderen bezig zien, even appen na mijn werkdag, lullen over niks, met z’n allen op weg naar familie. Ik mis jou in mijn leven. Het is ineens zo leeg. Er komt nog zoveel op ons pad wat jij niet mee zult maken.

Ik hoop dat je soms nog op ons neer kunt kijken zodat je kunt zien dat we het wel redden. Het gaat niet makkelijk; Lieke mist haar rots in de branding en mama moet verder zonder de enige man waar ze ooit zo van heeft gehouden. Maar we houden ons staande, dankzij jou. Juist als ik denk dat ik het niet meer trek en ik bijna geen adem meer kan halen, denk ik aan jou. Ik zie je nog net zo levendig voor me als toen je er nog gewoon was. Je motoriek en je brede glimlach. Je pretoogjes. Ik zie je kijken en hoor je opbeurende woorden. Dat we niet te veel moeten treuren, dat het leven te kort is om somber te zijn, dat we altijd moeten blijven lachen.
Het helpt; juist de laatste maanden was er ineens goed nieuws op werkgebied. Ik kan niet anders dan geloven dat jij daar invloed op hebt. Ik moet het geloven, want dat houd me op de been. In elk geval de komende 6 maanden, tot 14 oktober.

Liefs

2 Responses

  1. roelie
    | Beantwoorden

    ha we kennen elkaar niet persoonlijk. ik ben de moeder van natasja. kippenvel en een dikke strot krijg ik als ik je verhaal lees. ik voel je pijn gewoon misschien omdat mijn eigen pijn terug komt. mijn vader overleed aan een hartinfarct toen ik 20 was. knap hoe jullie er samen mee om gaan!!! jullie pa is vast rete trots op jullie. dikke knuffel

  2. Flora Middeldorp
    | Beantwoorden

    Heel mooi geschreven, heel veel sterkte voor jou, Lieke en je moeder. En ja het gemis blijft…
    Maar het feit dat je het nu al zo mooi kunt beschrijven, is verwerken. Jullie ouders hebben sterke dames op de wereld gebracht. En ja… De pijn blijft maar ook de mooie herinneringen?? Heel veel sterkte en kracht toegewenst?
    Groet Flora

Leave a Reply