Papa, 1 maand later

with Geen reacties

Lieve papa.

Het is, terwijl ik dit schrijf, een maand en een dag geleden dat jij je laatste adem uitblies. Je deed dit op vrijdag 14 oktober om 5 over half 2 ’s middags. Op de verjaardag van je oudste kleindochter. Ik was erbij, net zoals mama, Lieke en een aantal van je meest dierbare naasten. Hoewel ik het niet had willen missen, is het het moeilijkste wat ik ooit heb moeten aanschouwen. Mijn eigen vader, een praatjesmaker ten top, daar ter plekke uit het leven zien verdwijnen. Die K-ziekte had je definitief op de knieën gekregen.

Dat moment was het prille begin van de moeilijkste periode uit mijn leven. Een periode die zoals ik het nu voel nog heel erg lang gaat duren. Alle clichés zijn waar.
De eerste dagen na jouw overlijden beleefde ik inderdaad in een soort roes. ‘Je wordt geleefd’, ook dat klopt. Je bent alleen maar bezig met praktische zaken (welke rouwauto past het beste, hoeveel stoelen houden we vrij in het uitvaartcentrum) en ondertussen huil je, lach je, drink je, eet je, staar je, slaap je.

De afscheidsdienst is alles waar je op dat moment naar toe leeft. Je krijgt het ene lieve bericht na het andere en realiseert je dat die mensen ook allemaal afscheid van je zullen gaan nemen. Daarom moet het mooi zijn, het moet kloppen, het moet papa zijn.
Woensdag de 19e was tot op heden de vreselijkste dag ooit, want we zagen jou in een afgesloten kist jouw geliefde huis uitgereden worden. Het werd wel een beetje mooier toen we zagen hoeveel mensen naar het crematorium waren afgereisd om jou een laatste groet te brengen. En om, samen met ons, nog even stil te staan bij je leven. Lieke en ik hebben ook gesproken en daar ben ik nog altijd blij om.

De dag na de crematie begon ons rouwproces pas echt. De rust keerde terug in huis. Maar de rust was dit keer rustiger dan ooit; jij was er niet meer. Ik heb zo vol ongeloof gezeten in die eerste week. Zo vaak gedacht dat je ‘gewoon’ in het ziekenhuis lag en mama en ik daarom maar met z’n tweeën thuis waren. Ik wilde niet geloven dat jij voorgoed verdwenen was. Het kon niet.

Met de weken is dat besef groter geworden. Lieke beschreef het mooi: ‘We zijn nog nooit zo lang zonder papa geweest’. Je ging wel eens drie weken op zakenreis of op vakantie met mama, dat vonden we al lang zat. Maar dat record heb je nu verbroken. We hebben je al een maand niet gezien. Of gesproken. Of geknuffeld. Ik heb het al een maand niet met je over Ajax gehad. Of over Max Verstappen. Over het nieuwe seizoen van Homeland. Over wat we met kerst gaan doen. En man, wat doet dat pijn. Elke keer weer een steek in mijn hart. Pap, misschien heb je er zelf nooit zo bij stilgestaan hoe erg we je zouden gaan missen. Je dacht misschien: die redden het wel zonder mij, het zijn Bakkertjes. Maar nee, voorlopig is het watertrappelen zonder jou. Ik weet even niet meer welke kant ik uit moet. Iemand die hetzelfde heeft meegemaakt heeft me op het hart gedrukt dat ik je ooit weer ga voelen. Pas dan zal ik weer weten hoe ik écht moet leven. Nu is het vooral een kwestie van doorleven. Laat je het ons weten als je in de buurt bent?

Liefs

 

Leave a Reply